And You And I...

حجم

2010-11-16T22:30:00.001+03:30

وقتی که توی 144 کاراکتر جا نشی، یعنی عاشق شدی

2010-10-17T23:55:00.002+03:30

سوار رویای نیم روز ام

در فرسنگ فرسنگ سبز

در آن دوردست که به آسمان چنگ می زنم

دور از پرچین

دور از جفت تیرهای زهرآگین

پرتاب شده از سه گوش خطر در ارزش نشسته بر کمین

با تن در فرود می آید

خالی از من، ایستاده اندرمیان اصطحکاک دو تن

نگاهش در گلو

می گیرد

فریادش خیره به در

می میرد

پایین می آیم

زمین را داغ می زنم

(پیرامون رنجی که می کشیم - دو (پوست انداختن

2010-08-19T20:34:00.005+04:30

وقتی که باران می آید، دوست داری چشمت را ببندی و به صدای تق تق آن روی کولر گوش دهی. وقتی که در یک ظهر تابستانی داغ، مرکز شهر بین مغازه ها و ادارات و خانه های کوجک و بزرگ و مردمی که تندتند قدم بر می دارند و با خودشان حرف می زنند، دوستی آشنا را می بینی، انگار که از میان این فضای مشوش، راهی به بیرون یافته ای. امیدی در تو بازمی گردد. باز روبرو را می توان دید.

وقتی هایم تمام شده است. من مانده ام و یک وبلاگ که مرا بیرون بکشد. بیرون از منطق این جهان، شاید امیدی به نوشتن باشد. شاید که نه، قطعا هنوز وجود دارد. هنوز ترسناک و ناشناخته بیرون از جهان محتمل، که ممکن است در میان سطور دیوانه بازی در آورد.

افسرده ام.

افسردگی ام را یکجا نمی توانم جمع کنم.

دوستش داشتم هنوز هم دارم، ولی این قدر بی هیجان با شور و هیجان او مقابله کردم که مثل دونده ای در خط ایستادم و نفس زدم.

وایسا-

نمی شه، باید بیای-

احساس پیرمردی را دارم که به فکستنی بودن خود باور دارد. با اعتماد به نفس قدم بر می دارد چون تنها شانس او آن جلوست، باید برسد.

کجا می ری؟-

می رم یه سیگار بکشم-

بر می گردی؟-

...کجایی؟ چه کرده ای باخودت؟ برگرد

آره، بر می گردم.-

و تو و من - یک

2010-06-06T01:42:00.003+04:30

نمی دانم چقدر درست باشد، اما شاید نوشتن کمک می کند که کمی یک جا جمع شوم. گاهی که انگار با تو صحبت می کنم و تو و من پشت یک میز می نشینیم و مرور می کنیم.

خیلی وقت است که دارم توی این بلاگ می نویسم. مدت طولانی متروک بوده و وقتی برگشتم، انگار باید با کوهی از خاک فراموشی دست و پنجه نرم کنم. فراموشی تو وقتی که زودتر از من در برابرم حضور می یابی که تا بخواهی گوشه ای اش را جمع کنی،خاک گوشه ای دیگر پهن شده و انگار خودت را باز در نقطه ی شروع دوباره گذاشته ای.

گاهی وقتها به فکر اسباب کشی می افتم. خانه ی جدید، محله ی جدید، آدرس جدید. ولی جدید که جایی بیرون از من وتو نیست، سکوت پائیزی در خوابزدگی خیابانهای فرعی بعدازظهرهای تهران و تو و من نشسته در پشت یک میز، مرور کرده.

میدانی که پشت یک میز جیزی نیست، میدانی که میز، دیگر میز نیست. و تو و من میان این میز، پرشده ایم.

پ.ن: امیدوارم کمی آدم شوم.

پ.ن: دروغ گفتم، چندان امیدوار نیستم..ر

پیرامون رنجی که می کشیم - یک

2010-05-16T21:42:00.006+04:30

وقتی که حس می کنی برای دیگری ضررداری چه می کنی؟ وقتی که دوست داشتن مرز می جیند که خود را برملا نکنی، جه می کنی؟گاهی جوابها سخت اند. گاهی که نه، اعتراف می کنم همیشه برای کسی مثل من سخت بوده. ولی وقتی که دومینوی اتفاقات به همدیگر می خورند تا در نقطه ای، مثل زن آفریقایی فیلم بیسیجد(1) تعیین کنی که آغوش گرم و آرام را برداری یا به صدای زنگ در جواب دهی. در هر صورت به سمتی ضرر می زنی، سمتی آگاه به موضوع است و سمتی نه. و تو به این آگاهی، که اگر طرفی باایستی،چه کرده ای، معصومیت ات را ازدست می دهی که اگر بدهی، سوت دوباره ی داور است و شروعی از وسط زمین. دوباره بازی می کنی؟

این جاست که "خود"ت پاره می شود. نیمی به سمتی و نیمی به سمت دیگر می روند. تا خودت را جمع کنی، زمانی گذشته. تو جمع نمی شوی، تکه ای اینجا، تکه ای آنجا.سعی می کنی راه جدید بروی، تکه ای دیگر جا می ماند.

این گونه دیده می شوی این گونه انسانها دور هم جمع می شوند

گاهی مجبوری فدا کنی خودت را، هر چقدر هم که خودخواه باشی این جایی هستی، نمی شود چیزی را که هستی کنار گذاری

زیباست

دوستش دارم

------

1)Besieged

معادلات درجه دوم به مسابقات اسب دوانی می روند

2010-03-30T00:53:00.002+04:30

مثالی برای یک جمله ی بی معنا در کتاب تحلیل فلسفی هاسپرس

When Life changes everything

2010-03-21T13:00:00.002+03:30

دیشب شب خوبی بود. الان که نگاه می کنم، می بینم که ترجیح می دادم تو دعوای داداشم و مامانم سر انتخاب کانال تلویزیون موقع تحویل سال، طرف امین باشم. بیشترین قدرتی که از سمت جنبش فشار می آره و پارادایم خودش رو تو جایی مثل خونه ی ما تحمیل می کنه، همین نحوه ی زندگی است. چی ببینیم و بخوریم و بپوشیم تا چی انتخاب کنیم و چه جوری به فردامون برسیم.
سالها طول میکشه تا این روزها کامل درک شه و رمزگشایی شه، ولی مطمئن ام اون موقع اسم موسوی بیشتر توی تحلیل ها بگوش می رسه، تنها کسی که بدرستی تونست قابی انتخاب کنه که از توش همه ی مردم ایران دیده شن، موسوی بود. بازیگرا مردم هستن، که به نظر من طبیعی ترین، یعنی بهترین بازیشون رو جلو بردن و خودشون رو توی قابی به وسعت میدان آزادی و خیابان ولیعصر، جا دادن و نشون دادن که کنار هم بودن رو دارن یاد میگیرن و مرز های مختلفی که توهم برآمده از حکومت و اذهان خودمون، هسته و سبب خیلی از اونهاست رو میشکنند. و فکر می کنم که برنده هم همه ی ما هستیم. هر کسی توی این جنبش سعی داره توی جای خودش یک حرکت به نظر کوچیک توی زندگیش انجام بده، این حرکت های کوچیک، مثل ضربات خیلی آروم به یه توپ بیلیارد از جهت های مختلف، باعث میشه که توپ کم کم از جاش حرکت کنه، به نظر من حرکت توپ به تنهایی برآورده شدن خواست اصلی این جنبشه. مگه یه جنبش میتونه خواسته ای جز حرکت کردن داشته باشه؟ اگه این طور بود که بهش جنبش و موومنت و به وگونگ نمی گفتن، بهش یه چیز دیگه می گفتن، مثلا مداد!(نویسنده به دلیل کم بودن قدرت تخیل خود در مثال زدن، از همگان پوزش می طلبد!)
اینا رو گفتم که اینو بگم که خیلی حال میده وقتی نقاط اصطکاک در مجاورت محیط جنبش یافته ی خودت رو حس می کنی، انگار که انرژی میدی و ارتباط برقرار می کنی، انگار همزمان تمام این شبکه ی بزرگ در یک آن در نقاط اطراف تو جمع می شن و حرف ها شونو دوباره می گن، طوری که سخت تر میشه از فراموش کردن چشم های ندا.
و این جاست که می فهمی راه برگشت نیست، که از ابندا به وجود نیامده بود. قرار نیود باشد که اگه بود، سکون بود و جنبش نبود..
مرگ بود و زندگی نبود..
عید همه تون مبارک، با اینکه میدونم خیلی کمین ولی همه تون رو دوست دارم
سبز باشید

2010-03-13T20:48:00.000+03:30

بگو همین فردا هم می‌پیچی لای ملحفه‌ی دیگری٬ می‌غلتی در بستر بیگانه‌ای٬ هوش از سرت می‌برد عشق‌بازی در میان بازوان مردانه‌ای. بگو تا امروز با یک کاروان معشوق هم‌بستری کرده‌ای و فردا هم که چو فردا شود فکر فردا کنی. اهمیتی ندارد. ته دلم خوشحال هم می‌شوم. می‌گویم این همان آغوش سخاوتمند بی‌دردسر است. همیشه بهانه‌ای هست تا از جغرافیای او بگریزم و آن بهانه٬ آن که بندی بر پایت نیست٬ آن که بندی هم اگر هست آسان و گسستنی ست٬ امن‌تر و مطبوع‌ترش می‌کند.

سقف آسمان اما وقتی سرم خراب می‌شود که آن بند را تو به پایم نیانداخته باشی. بردار اهمیت از نقطه‌ای صعود می‌آغازد که دلم برای مدار و نصف‌النهار تنی ٬فقط٬ تنگ نشود؛ صدایی را بخواهم بشنوم مدام؛ نگاهی را بخواهم نفس بکشم یک‌نفس؛ لمسی را بخواهم ببلعم بی‌وقفه. غم وقتی به رگ‌هایم رسوب می‌کند که بخواهم بگریزم و پایم مجال ندهد؛ گاه رفتن درد امانم ببرد؛ بروم و باز هم بروم و هنوز خیالم در منزل نخست بی‌تابی کند. این‌جا ست که تو بی‌رحمانه مهم شده‌ای؛ این‌جا که بوسه صرفن اصطکاک مصادف دو لب نبود و خواب و رخوت نقطه‌ای بر پایان یک هم‌آغوشی نگذاشت.

برگرفته شده از وبلاگ "ترسا و قیلوله اش"ر

تاسوعا، New Year

2009-12-26T19:57:00.003+03:30

حوصله آپدیت جدید ندارم، دوست داشتم پست ای رو که شروع کردم رو تمومش کنم ولی حوصله اش نیست، شاید بعدا...
شهر دوباره شلوغه، فیلترینگ دوباره گسترده شده، خاتمی الان داره تو حسینیه جماران سخنرانی می کنه، دوست دام اونجا باشم ولی انگار تمام بدنم کرخت شده اند. هر سال عاشورا و تاسوعا همین جوریه
مامان خونه نیست
خونه موندن چندان دلچسب نیست.
ولی اول سال میلادیه، دوست دارم یک آهنگ مثل پارسال معرفی کنم:

Do you remember a guy that's been
In such an early song
I've heard a rumour from Ground Control
Oh no don't say it's true
They got a message from the Action Man
I'm happy, hope you're happy too
I've loved all I've needed love
Sordid details following

The shrieking of nothing is killing me
Just pictures of Jap girls in synthesis
And I ain't got no money and I ain't got no hair
But I'm hoping to kick
But the planet is glowing, glowing, glowing, glowing, glowing, glowing, glowing, glowing

Ashes to ashes
Funk to funky
We know Major Tom's a junky
Strung out in heaven's high
Hitting an all time low

Time and again I tell myself
I'll stay clean tonight
But the little green wheels are following me
Oh no, not again
I'm stuck with a valuable friend
I'm happy, hope you're happy too
One flash of light but no smoking pistol

I've never done good things
I've never done bad things
I've never did anything out of the blue, whoa-oh
Want an axe to break the ice
Want to come down right now

Ashes to ashes
Funk to funky
We know Major Tom's a junky
Strung out in heaven's high
Hitting an all time low

My mama said to get things done
You'd better not mess with Major Tom

My mama said to get things done
You'd better not mess with Major Tom

My mama said to get things done
You'd better not mess with Major Tom

My mama said to get things done
You'd better not mess with Major Tom

-Ashes to Ashes by David Bowie on Scary Monsters album, 1980

اینم لینکش، اگه دسترسی به یوتیوب یا لست اف ام دارین

P.S. : آهنگ بعدی آلبوم هم عالیه، اولین مهمونی که دعوت شدم میبرمش با خودم

2009-11-27T23:40:00.004+03:30

اعتراف می کنم که در روابط ام آدم احساساتی و شدیدا حساس هستم، بیش از اندازه و خوشحالم که تونستم با این قضیه کنار بیام. همیشه حس اولین رو دوست داشتم، همیشه تمام ترس ها و امیدواری ها و اضطراب هام رو دوست داشتم، خوشحالم که قلبم جایی که باید، تند می زنه. این یعنی که هنوز هیجان و اشتیاق ام رو دارم. این یعنی زندگی، خوشحالم که در همین چند ده سال که در موردش مطمئن ام، "زندگی" می کنم.
زنده باشید
(به نظر کلیشه ای میاد ولی باید گفت...)
سبز باشید

2009-11-23T20:42:00.003+03:30

خب، تنهایی ام تمام شد. خوب، بد، گذشت. الان دلم برای تنهایی ام تنگ شده، بهش عادت کرده بودم. دوستش داشتم این اواخر، خیلی زیاد. سکوت کامل خونه بدون کوچک ترین صدایی، سیگار که دود می شود و ساکن در هوا می ماند، موزیک، کویین، فلیت وود مک، پیتر گابریل، دیوید بووی و خیلی های دیگه که یادم نمیاد (این ها رو این اواخر گوش می دادم) روز رویا، شاید بهتر باشه بگم شب رویا، چون همیشه شب توی خونه بودم. طولانی، عمیق، مسخ کننده، بی هیچ دلیلی ساعتی از شبم را با خود می برد. کتاب، تفریحات (یعنی فرندز، تالان مجموعا 223 فسمت، 16 قسمت مانده!) بحث های طولانی توی سرم که همیشه توضیح یا گفتگو. راجع به چیزی بود که می خواستم در باره اش با کسی حرف بزنم و کسی نبود، آن قدر زیاد شده بودند که ترکش هایش بعضی ها را گرفت. اضطراب از جمع، همه این جا بودند.
مهم نیست، گذشت، دوباره به زودی چند روزی تنها می شوم، فعلا استراحت بین دو نیمه است!!! فقط نیمه ی اول یک کم خیلی از نیمه دوم طولانی تر بود.

دوباره دلتنگم
مثل دیشب
پریشب
هر شب
اصلا شب دلتنگ است
دلتنگی اش را نشان نمی دهد
ما دلتنگ او ایم
که نیست
و می گیرد دلش
تاریک
تاریک
تاریک تر

2009-11-21T01:17:00.002+03:30

باید اعتراف کنم که این روزهای آخر تنهایی ام شدیدا سخت می گذرد. شدیدا حساس شده ام، به حدی که به چیزی شبیه به مالیخولیا می ماند، شاید یک جور اسکیزوفرنی شدیدا سبک. هوای بالکن سینما آزادی آن قدر سرد نبود که من در مورد محیط اطرافم. مثل یک فرار، فرار به درون ترس، فرار به جایی که "نیست".
چند وقت پیش پست های قدیمی ام را دوباره خواندم. دوستشان دارم. بعضی هایشان واقعا بد نیستند. جالبه که هنوز خاطره ی اکثرشان را به یاد دارم. از لحن تک تک شان، از چیزی که در خود مخفی می کنند.مثل اینکه کل دو سال اول دانشگاه جلویم رژه رفته باشد.
خوشحالم، شاید...
ر

2009-11-14T19:38:00.002+03:30

هنوز هم مشکل من با زمان است، هنوز فرصت را مثل یک اتفاق نمی بینم، هنوز منتظر اتفاق هستم. فکر می کنم که این بزرگترین اشتباهی است که می توانستم بکنم و کرده ام و می کنم.

تپش های زندگی تندتر و تندتر می شود.
و در آنجا است که
می
اف
تد
اتفاق

2009-11-01T01:19:00.002+03:30

شکننده، کلمه ای که شاید تازه با آن آشنا شده ام. زندگی، افکار، روابط، همه شکننده اند. چقدر نازک می تواند باشد این شیشه؟ نمی دانم، خط باریکی که شاید وجود ندارد. هرچه می گذرد بیشتر با این خط لاموجود آشنا می شوم. زندگیم میان این خط هاست، افکارم بین این خطوط بازی می کنند. دروغ، راهی برای پوشاندن خطوط به نظر می رسید اما هر دروغ خط جدید و پررنگی ایجاد می کند.
انگار وسط یک زمین آسفالت ایستاده ام. همبازی ام اینجاست، نمی دانم کیست، به نظر دختر می آید، دارد روی زمین خط می کشد، برای آن بازی ای که اسمش یادم رفته، ولی خط ها درهم و برهم هستند. کج، موجدار، صاف، شکسته. هر کدام به سمتی می روند. و من میان این خطوط گم شده ام.
می خواهم بازی کنم.
نمی توانم.
تنها اجازه بده که بازی شروع شود. تخیل ات به تو اجازه ی بازی خواهد داد
-مگه نه؟
-نمی دونم، نمی خوام که بدونم
اجازه نمی دهد. کیست؟ نمی دانم، شاید همان تخیل دوست داشتنی دوران کودکی که الان بیشتر شبیه یک حریف قدرتمند در بوکس جلوه می کند.
-جلو بری کتک می خوری ها
- آره
نگه ام می دارد، نمی گذارد تکان بخورم، انگار مرا از چیزی محافظت می کند.
-خب معلومه دیگه از چی
-از خودم
مگر خودم چیز دیگری جز این هستم؟
ای کاش می شد حرف بزنم.

2009-10-24T23:34:00.002+03:30

همیشه یه چیزی یه جایی می لنگه، نمی دونم این فقط توی زندگی منه یا بقیه هم همین طوری ان. بعد از مدتها دارم می نویسم. نه برای اینکه برام کامنت بذارن یا خونده بشم، می نویسم که تنهاییم رو پر کنم..

محیط سایبر، جایی که هر کسی میتونه توش مخفی بشه، جایی که پشت یک آی دی مخفی میشی. هیج کس مرا نمی شناسد 2000
یه زمانی دلیل این اسم چیز دیگه ای بود. اما الان که نگاه می کنم می بینم تنها دلیلش همین بود. کسی مرا نمی شناسد. اینجا هیج کس هیچ کس را نمی شناسد. آرامش حاصل از این امنیت برای من شدیدا اغوا کننده بوده، هنوز هم هست، با اینکه سال هاست آدم های محیط سایبر برای من مرده اند یا از پشت نقاب های آی دی شان بیرون آمده اند من هنوز نقاب را در همه جا می بینم، حتی در فیس بوک، که آدم ها اوریجینال اند. چرا باید کسی این جا اوریجینال باشد؟ مگر می تواند؟ من فکر نمی کنم. دوست داریم که دروغ بگوییم، تجمع دانشگاه را بزرگ تر نشان دهیم، خود را جذاب تر، دوست داشتنی تر، وبلاگمان را پر بیننده تر، در پس این همه دروغ حقیقتی است. ما انسان ها به آنچه ما را انسان نشان می دهد نزدیکتر و نزدیکتر می شویم. ذهن هایمان در صفحات وب پرسه می زنند، انتخابشان می کنند، عوضشان می کنند، از بین می برندشان. اراده ی خود را محبوس برای دیگران به نمایش می گذاریم، خود را در این صفحات پاره پاره می کنیم تا میان پارگی ها، "خود" تجلی کند. تا سنگینی اش را فراموش کند و بتواند قدم از قدم بردارد.

و من می نویسم
و پاره می شوم

و من نویسم
و پاره ام

خواهم نوشت
نوشت
نوشتن
تن
تن پاره در پار پار این پرها که می پرند و می پرسند
که من
پاره تنی در
من پاره
ام؟

(مزخرفه، ولی دوستش دارم)ر

After about 2 years, on 2009 New Year's eve...

2008-12-31T22:07:00.003+03:30

One eye goes laughing,
One eye goes crying
Through the trials and trying of one life
One hand is tied,
One step gets behind
In one breath were dying

Ive been waiting for the sun to come up
Waiting for the showers to stop
Waiting for the penny to drop
One time
And Ive been standing in a cloud of plans
Standing on the shifting sands
Hoping for an open hand
One time

- One Time by King Crimson on THRAK(1995)

Click on the Song "King Crimson - One Time" to listen

2007-02-25T00:27:00.000+03:30

چشم، چشم را نمی بیند
مه گرفته انگار
کشتزار سرد امسال

آرام رشد کرده
خشکیده، مرگ زده
سایه ی آفتاب آبادی دیروز را

این جا کسی چشم نمی بیند
چشم، چشم را نمی بیند

کرم
آرام آرام
خرت خرت
مغز می جود

می بلعد و
دفع می کند و
مغز می شود

می سوزد
خاک، سر می شود
کنار آتش
خوابیده، بی سر می شود

خواسته ای اما
نیست این زمانه
درک، سوختن ما

این جا کسی چشم نمی بیند
چشم، چشم را نمی بیند

کرم
آرام آرام
خرت خرت
چشم می جود

می بلعد و
دفع می کند و
می بلعد و
می بلعد و
...

2007-02-11T00:43:00.000+03:30

آینه ها
تکه تکه
کوچک نشان دادند مرا

مادرم گفت
آینه شکستن شوم است
وآینه ها تکه تکه
مرا دیدند
که از رود گذشتم
دریا و کوه
جنگل و بیابان
ناگهان

صحرا
تن ها
بودند
و تنها
نبودند

مادرم
قرآن می خواند
صدایی از نور می آید
رحل رحل و
سنگ سنگ و
آب آب و
آفتاب

2007-02-01T01:10:00.000+03:30

زنده بودنت سوالی است
باید
میان انبوه انبوه مژه های سرخگون
از دخترک هفت ساله ی فال فروش پرسید

این لحظه چند؟

2007-01-14T22:41:00.000+03:30

آدم
خاک
شاید سومی
نیمه ی مغز گمشده ی خواهر من باشد

2007-01-02T00:32:00.000+03:30

خط ها را تنها نگذار
شاید یکی میله
در کنار تو باز شود

اشک فراری باد
دوباره
یادت کرده است
و قناری
شاهد خود را از دور
صدا می کند

شاید شناسنامه ی تو
صفحه ی سومی داشته باشد
شاید اصلا سایه ای از اطلسی ها
بر سر تو
باریده باشد

امروز خط آخر می نویسم
شاید
فردا خط اول
تنها نبسته باشد

2006-12-23T22:46:00.000+03:30

بهترین روز بودی
میان روزهای آفتابی
که خاکشان را به سینه می زنند
شاید خشک شاخه ای
از طلوع خود بیابند

بهترین قاب بودی
میان قابهای دیوار
کج و راست
نگاههایی مظلوم
عمرهایی گذشته از یاد

بهترین رویای من بودی
سر صبح
کنار گلدسته ی مسجد خاک خورده ی زمین
صدا می کرد
بنوازید آهنگ سالهای دور مادرمان را

کاش نمی گفتم،

شاید از سقف آویزانم کنند
پارچه ای بپیچند و
مرا کفن صدا کنند

شاید زنجیرم کنند
بند سوم، خط چهارم
کنار صفحه ی هفتم
سر فصل بی جان نوازش

کاش نمی گفتم تمام روزها
نغمه ی بی جان سال ها
می شنیدم
خاک می شدم
می نشستم بر در و دیوار
روی سفره ی هفت سین امسال

خاطره می گذشت
می خندید و می گفت
امسال
حسرت
سهم بار کفن تو
باز زیاد خواهد شد

2006-12-21T00:01:00.000+03:30

بین هر "گفته"
گوشه ای خوابیده در باران
صدای سکوت سرد سمسار سر بازارچه ی پشتی

فریاد می کند؛ کاش
می گذشت از یادها؛ کاش
در کنار سفره ی هفت سین می ماند؛ کاش
دست از شمعدانی های کنار پنچره می شستم؛ کاش

2006-12-09T11:48:00.000+03:30

یافتم
دستی را
که دستم را
بفشارد
در سرما

دستی
که
خوابش نبرد
بیدارش نکند کسی
از رویای شیرین
سکوت بی کسی

مدتها گشتم
تا پیدا کنم
دستم را
که دستم را
بفشارد
در سرمای معنا کش این راه

2006-12-03T23:08:00.000+03:30

کافه
لوترک
سیگار
قهوه
و چشمی که
در میان انبوه "خود" ها
پیدا نکرده است هنوز
جای نشستن "خود" را

2006-11-25T21:48:00.000+03:30

با اینکه پستم
با اینکه بی سروپایم
اما هیچگاه
لبخندت را
از یاد نخواهم برد

2006-11-19T22:08:00.000+03:30

پس راه رو درست رفتم؟
دوباره از من پرسید. من جوابش را نمی دانستم و حوصله ی فکر کردن به اینکه راه را درست رفته یا غلط را هم نداشتم. دستهایم یخ کرده بود و می خواستم زودتر برسم. هوا سرد بود و من هم خوابم می آمد. چند شب بود که نخوابیده بودم، چشمانم درست باز نمی ماند. حس می کردم خیالاتی شده ام و کم کم نوبت تعویض شیفت عقل و وهم می شد. عقل سلانه سلانه به طرف در خروج می رفت و وهم شاداب و سرحال می آمد تا سر جایش بنشیند.
وهم قبل از نشستن، کمی فکر کرد :"یعنی راه رو درست رفتم؟" بلند شد و اطراف خود را نگاه کرد. به نظر درست می رسید اما وهم شک داشت که درست باشد چون فرق زیادی با قبل پیدا کرده بود و می خواست مطمئن شود. تصمیم گرفت سری به همسایه ی کناری بزند و آدرس را از او جویا شود. همسایه ی کناری درست نمی دانست، خودش هم تازه وارد بود و هنوز درست اطراف را یاد نگرفته بود. در آن وقت شب هم کسی در خیابان نبود که آدرس درست را از او بپرسد. این سوال که راه را درست رفته بود یا نه، ذهنش را به شدت مشغول کرده بود. کمی گیج شده بود و در و ضعیت فعلی هم نمی توانست کاری بکند و نمی خواست تا صبح منتظر پیدا شدن کسی شود.
پس راه افتاد. در خیابان ها و کوچه ها دنبال کسی می گشت که بتواند جواب سوالش را بدهد. هنوز چند خیابان آنطرف تر نرفته بود که به کسی برخورد. سرش را پایین انداخته بود و سلانه سلانه در خیابان راه می رفت. وهم نزدیکش شد و پرسید: "می بخشید، می دونید راه رو درست رفتم یا نه؟" مرد لحظه ای ایستاد و نگاهی به او انداخت. از چشمهای قرمزش معلوم بود که مدتی است چشم روی هم نگذاشته و این غریبه - که به نظر کمی آشنا می آمد اما حوصله ی فکر کردن راجع به اینکه کجا همدیگر را قبلا دیده اند، نداشت - داشت کم کم اعصابش را به هم می ریخت. می خواست راه بیفتد که دوباره غریبه پرسید: "پس راه رو درست رفتم؟" جواب را نمی دانست و حوصله ی فکر کردن به اینکه راه را درست رفته یا غلط، نداشت. خوابش می آمد و ترجیح می داد که زودتر به خانه برسد و بخوابد. اما هنوز تا خانه راه زیادی بود و مجبور بود تا خانه پیاده برود. کم کم دیگر تعقل خودش را از دست داده بود. تصور می کرد که داخل سرش شهر دیگری است و آدمها و موجودات دیگری زندگی می کنند و همیشه در حال شیفت عوض کردن هستند. الان هم نوبت تعویض شیفت عقل و وهم است. با خودش گفت :"خوب به اندازه ی کافی عقلم خسته است، پس حتما سلانه سلانه پا می شه و جاشو به وهم می ده. وهم هم که مدتهاست استراحت کرده پس خوشحال و شنگول میاد سرجاش می شینه. هوم، چه خوب"
"یعنی من راه رو درست رفتم؟"
این سوال را موقعی عقل پرسید که خسته و کوفته رفته بود و می رفت تا کمی استراحت کند، احتمال داد که ممکن است اشتباه کرده باشد. مجبور شد برگردد. با پیدا نکردن وهم، نگران شد. از همسایه ها پرسید. چیز خاصی گیرش نیامد جز از یکی شان که گفت کسی را با همین مشخصات دیده که از او پرسیده راه را درست رفته یا نه، اما او تازه وارد بود و نتوانسته بود جواب درستی بدهد. عقل نگران وهم شد و با اینکه خسته بود، تصمیم گرفت دنبالش بگردد.
"الان کجام؟"
این اولین سوالی بود که به ذهنش خطور کرد. بعد از کلی فکر وخیال، به نظر هنوز کمی کنترل ذهنش را داشت. حس می کرد که از خانه دور شده و جایی را که بود نمی شناخت. کمی دور و بر گشت زد، هیج کدام از اسمهای کوچه ها و خیابانها برایش آشنا نبودند. سعی می کرد که از روی حافظه به یاد بیاورد که کجاست. اما انگار حافظه اش را از دست داده بود. هر چه تلاش می کرد، نمی توانست به یاد بیاورد. انگار حافظه اش جای دوری رفته بود و ناپدید شده بود. هیچ به یاد نمی آورد.
مدتها در خیابانها پرسه زد تا بتواند شاید وهم را پیدا کند. به شدت خسته بود و دیگر قدرت قدم برداشتن را نداشت. تا آن لحظه بیش از 1265 خیابان و 21694 کوچه را به دنبال وهم گشته بود. دیگر کم کم پاهایش بی حس شده بود، حساب کوچه ها و خیابان هایی که گشته بود از دستش در رفته بود و داشت دور خودش چرخ می زد. چندین بارازیک کوچه یا خیابان رد می شد. دیگر رمق پیدا کردن مسیر را نداشت.
"یعنی من راه رو درست رفتم؟"
هنوز این سوال رهایش نکرده بود. دنبال جوابش می گشت. در خیابانها و کوچه ها سعی می کرد کسی را پیدا کند که بتواند جوابش را بدهد اما جز همان یک نفر خسته و کوفته - که به نظر قیافه اش آشنا می آمد - کسی را پیدا نکرده بود. لحظه ای ایستاد و به اطرافش نگاه کرد و از خودش پرسید:
"الان کجام؟"ر

2006-11-07T00:38:00.000+03:30

پیرمرد می نویسد و ادامه می دهد، سالهاست به داستانهایش خوکرده ایم. نوشته هایش را می خوانیم، لبخندی می زنیم و می گوئیم : "زندگی است دیگر." ولی به نظر می رسد او توجهی به خیل عظیم خوانندگانش ندارد. بی وقفه می نویسد، نوشته هایش را روبروی شمعی می گیرد تا اثر جوهر روی کاغذ خشک شود. می گوید که تا به حال هیج وقت نوشته هایش را دوباره نخوانده است، کسی هم اعتراضی نمی کند که "نوشته هایت بی معنی است" یا اینکه "در نوشته هایت نسبت به موجوداتت بی رحم هستی"، شاید چون اعتراض از قیاس با چیزی دیگر به وجود می آید و چون "چیز"ی دیگر وجود ندارد که قابل قیاس باشد، پس اعتراضی هم نخواهد بود
مدتهاست دنبال جایگزین می گردد. خسته شده و می خواهد "چیز" دیگری را تجربه کند، اما مشکل این است که برای پیرمرد "چیز" دیگری جز داستانهایش و موجودات آن وجود ندارد، سالهاست با آنها خو گرفته و سرگرمی دیگری ندارد جز این که بنویسد، بنویسد و بازیگرانش بخوانند و بازی کنند و بگویند:"زندگی است دیگر." اما تصمیم گرفته کارش را به نفر دیگری بسپارد. می خواهد - اگر شده حتی برای یک روز - نویسنده نباشد، هر چه می خواهد باشد جز نویسنده، یک بازیگر یا همان موجودات داستانهایش. مدتهاست که منتظر کسی است که بیاید و - اگر شده حتی برای یک روز - جایش را بگیرد. برای این کار آگهی بزرگی زده، از آن آگهی های زرق و برق دار روز:" نویسندگی با بهترین موقعیت ممکن." اما همه هنگامی که اسم پیرمرد را می بینند، می ترسند، شاید هم به خاطر این که " بهترین موقعیت ممکن" به آنها پیشنهاد شده، جلو نمی روند. اکثر آدمها سعی دارند متعادل باشند. نویسندگی هم کار ساده ای نیست، باید بدون داشتن "چیز"ی، از عدم خلق کنی، به بازیگرانت بدهی، بخوانند و بازی کنند و بگویند:"زندگی است دیگر" پیرمرد سالهاست که کارش این است، کسی بهتر از پیرمرد به نظز نمی رسد، حتی اگر برای این کار خیلی پیر شده باشد.
خودش می گوید که به یاد نمی آورد چگونه این مسئولیت به او واگذارشده، "از موقعی که یادم است ، من بودم و این اتاق با میز وصندلی چوبی و شمع همیشه روشن با یک بغل کاغذ سفید و یک قلم برای نوشتن، هیچ وقت "چیز" دیگری نبود، آن قدیمها هم نبود، حالا هم نیست." یکی از دوستان قدیمی و صمیمی اش - انگار قدیمی ترین و صمیمی ترین دوست اوست - می گوید که هیچ گاه او را در جوانی ندیده، از هنگامی که به یاد می آورد پیرمرد پیرمرد بود و هنوز هم هست، با موهای سپید کم پشت، صورت لاغر و چروکیده و چشمان نازک و نافذش، می گوید: "هرگاه ساعتها به او چشم می دوختم، متوجه برق خاصی در نگاهش می شدم، برقی که بعد از سالها هنوز تازگی داشت، چیزی که دیگر از پیرمرد که همه "چیز" را دیده، بعید به نظر می آمد، انگار آن لحظه نقطه ی جدیدی در ذهنش کشف می شود، دری به سویش باز می شود که قبلا بسته بوده، و این برای کسی مثل پیرمرد بسیار عجیب بود، آن برق انگار لذت خاصی را در وجودش متبلور می کرد. دستانش به لرزه می افتاد و تپش قلبش سریعتر می شد و تا هنگامی که بسوی شمع بر نمی گشت و - چند لحظه بعد ازآن - از نگاه کردن به من فرار نمی کرد، آن برق در چشمانش بود. به گمانم تنها دلیلی که به کارش ادامه می دهد و آن را کنار نمی گذارد، همان برق خاص نگاهش هنگام نوشتن است."
و پیرمرد، خود از آن برق چیزی نمی گوید، می نویسد و ادامه می دهد، ما هم ادامه می دهیم و گهگاهی که رد می شویم، نگاهی به پیرمرد و به تابلوی بزرگ آگهی اش می اندازیم که نوشته است : "نویسندگی با بهترین موقعیت ممکن." ر

2006-10-21T21:56:00.000+03:30

شاد،خندان،جمع همه جمع است، اما چرا من نیستم؟ من که این جا نشسته بودم، هنوز جای نشستن من کامل پاک نشده، پس من کجایم؟ بیرون سر زدم، پایین راه پله در پاگرد یکی ایستاده بود و سیگار می کشید، از ساختمان بیرون آمدم، چند جای دیگر و چند ساختمان دیگر را هم گشتم، کسی نبود. باز به جای سابق سرزدم، هنوز یکی ایستاده بود و سیگار می کشید، توی سالن کسی نبود جز جمع، شاد، خندان، باز بیرون آمدم و تصمیم گرفتم از یکی بپرسم که شاید من را دیده باشد، نگاهی به من کرد و رویش را برگرداند، باز سوالم را تکرار کردم، شاید نفهمیده باشد
"یکی را ندیدید که از این جا رد شده باشد؟"
باز برگشت و نگاه سردی به من انداخت، گفتم اگر جوابی بود تا به حال به من داده بود، حالات و رفتارش می خورد که به دیگری توجه ندارد. یک پایش را ستون کرده بود و پای دیگرش را روی پنجه متعادل نگه داشته بود. به بیرون نگاه می کرد، مانند پادشاهی بود که از بالای قصر پادشاهی اش به شهر خود نگاه می کند. انعکاس صورتش روی شیشه - با اینکه نوری نبود - واضح و روشن افتاده بود. به نظر آشنا می آمد، آشنایی که سالهای طولانی - شاید بیشتر از عمر خودت - ندیده باشی اش و دوباره اتفاقی از کنارش رد شوی و نگاهش تورا به یاد گذشته بیاندازد، گذشته ای که شاید در زندگی قبلی تجربه اش کرده باشی و الان جز تصویری موهوم از همزادی که داشتی، چیزی به یاد تو نباشد
می خواستم خودم را به یکی نزدیک کنم، کاری مشکل بود، مدتها بود که نه اینجا و نه آنجا بودم، شاید جایی در میان، درست نمی دانم اما از جمع فاصله گرفته بودم و می خواستم خودم را بالاخره به یکی نزدیک کنم، مطمئن نبودم تصمیمم تصمیم درستی باشد، همواره از انتخاب یکی بین چند تا واهمه داشتم و تا می توانستم خودم را از این انتخاب دور می کردم، هنگامی که بچه بودم این مواقع چنان بر من سخت می گذشت که به گریه می افتادم، حالا هم همین طور. گریه کردن مدتهاست یادم رفته، بارها سعی کردم گریه کنم اما نتیجه جز بغضی در گلو و شاید صدایی که نتیجه ی آن بغض بود، چیز دیگری عایدم نشده، برای همین سعی می کردم راه دیگری را برای فرار انتخاب کنم. اما این بار ناشدنی بود، یکی آنجا بود که می خواست، چه، نمی دانم، اما می دانم که می خواست، خواستن یک چیز است و چیزی خواستن چیز دیگر، این یکی می خواست و برای من جدا مشکل بود که دست رد به سینه ی یکی بزنم
خودم را نزدیک کردم، نزدیک تر از حد معمول. لابد می پرسید چرا؟ نمی دانم، شاید چون هوا تاریک بود، به حدی تاریک که اگر یکی رد می شد، بیشتر به سایه ای می مانست. به خاطر همین تشخیص این که چقدر نزدیک شده بودم جدا مشکل بود. کمی بعد احساس کردم که شاید سایه ی خودم باشد به جای یکی اشتباهش گرفته ام، این روزها زیاد اشتباه می کنم، جمع زیاد است و می شود تشخیص داد، اما یکی هست که معمولا بی سروصدا از کنارت رد می شود، معمولا یا هوا خیلی تاریک است، یا حواسم جای دیگری است و با سایه اشتباهش می کنم. شاید هم همیشه سایه ام بوده که من به جای یکی می گرفتمش. حتا ممکن است همین الان هم اشتباه کرده باشم و یکی را با سایه ام اشتباه گرفته باشم، راه پله زیادی تاریک است
سیگار سومی بود که خاموش می کردم و دنبال نخ چهارم - که احتمالا آخرین نخ بود و کنار دستم گذاشته بودم - کورمال کورمال دوروبر خودم را گشتم، عاقبت پس از چند دقیقه تلاش پیدایش کردم، روی زمین گوشه ی دیوار افتاده بود.برگشتم و روشنش کردم. یکی از پشت سرم رد می شد که - تقریبا مطمئنم عمدا - پیف پیفی کرد و دستش را با سروصدا تکان داد و رد شد. صدای قدمهایش را توی راه پله می شنیدم، قدمهایی سنگین، انگار روی هر کفشش یک تن وزنه بسته بودند، صدای این قدمها در حال محو شدن بود که قطع شد، دوباره صدای پاهایی را شنیدم که از راه پله بالا می آمدند، مطمئن بودم که یکی می خواهد به من چیزی بگوید، حالا هر که می خواهد باشد، پای راستم را ستون کردم و روی پاشنه ی پا چرخیدم، یک چرخش سریع صد وهشتاد درجه در کمتر از نیم ثانیه، جا خورد. انتظار نداشت من آن جوری برگردم
"درست نیست اینجا، در حضور جمع که از راه پله رد می شوند، سیگار بکشید"
لحظه ای به چشمهایش نگاهی کردم، نگاهی سرد و عمیق به او انداختم، وقتی دید جوابی جز نگاهم ندارد، رفت
من پادشاه پاگرد بودم

2006-10-10T21:50:00.000+03:30

طفل شیرخواره ای را در نظر بگیرید که ترکها به خانه اش هجوم می برند و او را از آغوش مادر هراسانش بیرون می کشند، آنها شروع به بازی با طفل می کنند و برای او ادا در می آورند تا سرگرمش سازند و اتفاقا موفق هم می شوند، طفل شروع به خندیدن می کند، سرباز هفت تیری از جیب خود در می آورد، طفل لبخند می زند وسعی می کند با دستان کوچکش هفت تیر را بگیرد، در این هنگام این نابغه ماشه را می چکاند و مغز طفل را داغان می کند

- ایوان کارامازوف، برادران کارامازوف اثر فیودور داستایفسکی (نقل به مضمون)ر

پیش درآمد

2006-10-08T00:40:00.000+03:30

او
پیر به دنیا آمد

صفهای مردگان به خط یک
به جلو می روند
و صفهای زندگان
به عقب

به یاد ندارم
عکسی از جوانیش دیده باشم

2006-09-25T01:00:00.000+03:30

زمین

باران را می بلعد

ریشه ها

بر سر آب خواهند جنگید

اما

خاک

بوی نم را از یاد نخواهد برد

به بالا می روم

تا که ستارگان را بازبینم

2006-09-06T00:05:00.000+03:30

دیر زمانی است
خواب به سراغم نمی آید
من هم
به سراغش نمی روم

شاید دریا
در بالای ذهن من هم بسته شده باشد

2006-07-22T21:56:00.000+03:30

به من بگو
کلماتی را که می خواهی بشنوی
گاهی
آنها کلماتی اند که من می خواهم بشنوم

نگاه کن
چشم هایم
گم شد

روزی
خاموش می شوم
با یک فوت کوچک

کوچک
تراز تو خواهم شد
شاید آن وقت
نسیم مرا خاموش کند

شاید
روزی
ذهنت را هم
گم کنم

2006-07-11T21:50:00.000+03:30

Syd Barret (1946 - 2006)

I've got a bike
You can ride it if you like
Its got a basket,a bell that rings
and things to make it look good
I give it to you if I could
but I borrowed it

You're a kind of girl that fits in with my world
I'll give you anything,everything if you want things

- Bike,1967,Pink Floyd,Music and Lyrics by Syd Barret

سید بارت، فوت کرد
کسی اگه می خواد بیشتر بدونه، بره لینک زیر

Syd Barret

2006-07-06T13:11:00.000+03:30

وقت ندارم
اصلا وقت ندارم
دیروز اشتراوس زنگ زد
گفت که چنین گفت زرتشت چی شد؟
امروز هم شوبرت اومده بود
گیر داده بود که می خواد آوه ماریا ش زودتر از بقیه تموم شه
فردا هم بتهوون یقه مو میگیره
با اون موهای وزوزیش
دوباره گیر میده که شب چهارده دوم هم گذشت
و مهتاب حاضر نشد
چه غلطی کردم
من می خواستم فقط یه امضا از باخ بگیرم
چه می دونستم کاغذی که روش امضا کرده
درس اول کنترپوانش بوده؟

2006-07-01T00:14:00.000+03:30

تل می ذاری؟
تل قرمز باید بهت بیاد
قبل خواب باید موهاتو صاف کنی، وگرنه وقتی پامی شی میبینی موهات شکسته و داره ازشون خون میاد
اون وقت ناراحت می شن، گریه می کنن، گریه شون شوره
خون رنگ تل ته
ممکنه تل توهم شکسته باشه

2006-06-24T20:30:00.000+03:30

اینجاام
ونگاه می کنم
به آنجا

پنجره ای باز
درختی تنها
وخورشید
که دارد
پیر می شود
پیرتر وپیرتر

دیوارهمسایه
کمی دورتر
پنجره ای دیگر
ونور
که جای خود را
ترک می کند

زندگیم دورشد
زندگی جدیدی آمد

برهنه دربرابر باد

2006-06-14T21:18:00.000+03:30

هر جا که رفتم سراغم آمدی
و بی شک فراموش کردی
که من خیلی
خیلی
خیلی خیسم
حتی بیش تر از باران

می شنیدی
وسری تکان می دادی
چون می دانستی
که زیادتر از آنچه که ذهن تو اجازه دهد
من
داغم
داغ
خیلی داغ

من
نزدیکتر از همیشه
به عمیق ترین وحشت های تو
ایستاده ام
وبه آرامی
آنها را
نوازش می کنم

دامنت را مرتب کن
دستت را به من بده
چشمانت راببند
آرام قدم بردار
نفست را حبس کن
گوش به صدای خشک هوا بده
قدمهایت را بشمار
مواظب باش پایت نلغزد
چون این قدمها
قدمهای آخر تو خواهد بود

بعد از این
به یاد خواهی آورد
پرواز را

2006-06-07T16:33:00.000+03:30

کجا را نگاه می کنید؟
خیابون اون طرف تره
بیابون این طرف تر

می خواهید نگاه کنید؟
پس لطفا زل نزن دیگه
مسولیت عواقب بعدیش با خودته

می خواهید زل بزنید؟

2006-06-01T20:58:00.000+03:30

تنها صدا
صدای تو بود
که در جنگل می پیچید
و خواب حیوانات جنگل را
آشفته می کرد

حیوانات
از خواب بیدار می شدند
وبه دنبال ضدا می گشتند
شاید پیدایش می کردند

سالها گذشته است
وحیوانات هنوز بی خوابند
بعضی ها نمی دانند
و هر شب با ناله ای بلند می شوند
آنها که می دانند
...
شاید هنوز نخوابیده باشند
شاید

2006-05-24T19:53:00.000+03:30

دستهای تاول زده
بدن عرق کرده
پاهای بی جان
صدای مبهم آهنگها که در گوشت می پیچد
وذهنت که می گوید
بهتر از این باید می بود

خسته ام
می خوابم
یک سال
شاید بیشتر

2006-05-21T17:45:00.000+03:30

عکسم
در قاب جا نگرفت
قاب را کوچک کردم
عکس را بزرگ

این بار
به نظر
جا گرفته باشد

2006-05-17T19:16:00.000+03:30

خطی کشیدم
جایش ماند
دوباره خطی کشیدم
باز هم جایش ماند

هنوز هم نمی دانم
فاصله ی بین دوخط
چگونه پر می شود؟

2006-05-17T19:11:00.000+03:30

جایی نیست
خیالی نیست
خوابی نیست

می ترسم
و نگاه می کنم
باز می ترسم
و باز نگاه می کنم

همیشه فکرمی کنم
که چطور می توان
آنسوی دیوار را دید

2006-05-07T15:25:00.000+03:30

من نجات یافته ام
من خواب می بینم
من بیدار می شوم
و باور می کنم
که خواب دیده ام

قدم بلند است
کسی این بالا نمی رسد
وقتی نگاهم می کنند
آفتاب توی چشمشان می افتد

صاف می ایستم
ونگاهشان می کنم
خوابم می آید

2006-04-26T18:50:00.000+03:30

کسی مرده؟
چیزی شده؟
چرا همه ساکتند؟
چرا خواب مرا آشفته نمی کنند؟

بیداری
زیباست
در صحرا
جایی که خاک
سرمای شب را ازیاد می برد
و چشم به آینده ی دورخود دارد

و مرگ
بی صدا
به سوی آشیان خود می خزد
و صدایش
با هوهوی باد
در هم می آمیزد

شاید همین است
که باد
بی صدا ازکنارم گذشت
و سرش را
به سوی آن سوی دشت
چرخاند

2006-04-15T23:11:00.000+03:30

تیله ی من چه آبیه
سبز وسفید و اناریه
تیله رو وازش میکنم
رنگاشو درمیارم

وای وای وای سبزش کو؟
قرمز خوشگلش کو؟
چی شد رنگ اناری؟
خطای سفید و آبی؟

تیله ی من شیکسته
همه ی رنگاش ترسیدن
ازخواب پریدن و با هم
از تیله بیرون اومدن

2006-04-12T22:06:00.000+03:30

می توانم خود را رها کنم
قبل از آنکه چراغ قرمزروشن شود
می توانم خودم را دوست بدارم
قبل از آنکه پرده کناربرود

چرا؟
بیایید درتاریکی
اینجا امن است
شاید
بیاید پشت این دیوار
دری نیست
شاید
روشنی نیست
شاید

کاش این جا جلو نبود
کاش این جا خلوت نبود
کاش این جا همیشه بود

هنوز می توانم
هنوز امن است

شاید

2006-04-09T11:25:00.000+03:30

ناخدای کشتی ما

گربه ای کوچک داشت

ملوس ودوست داشتنی

یه پاش زرد بود

یه پاش قهوه ای

صبح که ازخواب پا شد

گربه را ندید

گربه کجا رفته؟

زیر میز قایم شده؟

یا پشت رختخواب؟

شاید هم اصلا

پریده به دریا

رفته دوردورا؟

هر جا که رفته

همیشه خوش باشه

2006-04-03T01:18:00.000+03:30

نواخت
سوزناک ترازهمیشه
سوزشی سرد
بیمناک

آرام وترد
لرزان و شاداب
آوای آن
در فضا
پیچید

بیست سال گذشت
آمدند ورفتند
شنیدند وگذشتند

خوابش برد
در خواب
خود را دید
ونوای سازش
که می گفت:
این هم بگذرد

2006-03-28T20:50:00.000+03:30

نقاش
خاک روی گل ها راگرفت
مژده ی نقش جدید را داد

نقاش
شنید
رنگی را چید
بی تکلف
مروارید را
بنفش
کشید

نقاش
خندید
بازهم خندید

سالها
روزها
می گذرند
نقاش
نقش می زند
ودر انتطاریک چشم
آه می کشد

2006-03-28T20:48:00.000+03:30

بعضی ها
شبیه اند
وبعضی ها
شبیه تر
هیج گاه
کسی را که شبیه نباشد
ندیده ام

2006-03-28T13:59:00.000+03:30

از خواب می ترسم
زوال این محیط
در نظرم
بیشتر جلوه می کند

2006-03-27T02:07:00.000+03:30

جای دوری نمی روم
چند قدم آنطرفتر
شاید چند قدم بیشتر
شاید بازهم بیشتر
...

2006-03-24T22:20:00.000+03:30

رود فراخ
رود عمیق
و زندگیم کوتاه
کسی برای کمک می آید؟

تخته پاره ای
شناور بر آب
ریسمانی
شناور بر باد
کسی برای کمک می آید؟

عروسک من
صورتش سفید
چشمانش کبود
رقصهایش درآب
کسی برای کمک می آید؟

اشکهایم
پرپر شدند
موجهایم
ناپدید

نور
رقصید
سایه ام
خندید

من درته آب
رفتم به عالم خواب

2006-03-24T21:22:00.000+03:30

مرا برگردان
به همان جا
که مردمانش افسانه ی واقعیت انسان اند

مرا برگردان
به کلبه ی نم زده ی دور
هنوز آوای انسان
از میان پیچک های تنیده بر دیوار سرد
می آید

مرا برگردان
نوای ریگ های داغ
زیر نور مهتاب شب چهارده
درتنها پهنه ی بی مدعا
مستم می کند

مرا برگردان

2006-03-17T22:03:00.000+03:30

خاک
بوی نم تورا می دهد
بعد ازسالی
هنوز سبزه
خون تورا
میمکد

سالی است
دور از ما
بدون نیاز
لحظه ای
همراه هم
نوازشش را
خواهیم شنید

2006-03-17T13:36:00.000+03:30

تورا
درآینه
بیشتر از پشت شیشه
دوست دارم

2006-03-14T17:24:00.000+03:30

تولد
زیستن
بودن
بزرگتر از آنست که توجه تورا بطلبد

بار دیگر
درانتظار تولد
خواهم بود

بار دیگر
درانتظار تولد
خواهم زیست

2006-03-14T17:19:00.000+03:30

در ابتدا
هیچ نبود
سفیدی بود
و تنها بود

در انتها
هیچ نبود
سفیدی بود
و تنها بود

2006-03-11T22:12:00.000+03:30

نغمه های زمین دوردست
به گوش می رسد

دیروقتی است
نگاه ها به ساعت شماطه دار بزرگ
دوخته شده است

بیا
با هم خواهیم رفت

نغمه ها
سوزناک تر وسوزناک تر
خواهند شد
وخبر از سفری دور
خواهند آورد

بیا
در تلاطم آسمان
یک رنگ
باقی خواهد ماند

2006-03-11T20:47:00.000+03:30

تمام روز
به آسمان نگاه کردم
تا چشمانم آبی شد

نوازشم کن
حتما فردا
قطار من
به این ایستگاه می رسد

راه
طولانیست
و صبر
کم

بخواب
فردا
آسمان
با ما خداحافظی می کند

2006-03-07T19:51:00.000+03:30

کلوچه
رنگ
تولد
چهارشنبه سوری
بهار
سبز
دوست
هوا
بادکنک
کیک
شمع
صفر
دوتا صفر
سه تا صفر
نور
لبخند
دست
چشم
صورت
مو
کادو
خش خش
شکلات

همه اش مزخرفه
همه اش رویاست
من رویا خیلی دوست دارم

ماهی قرمز نخرید
اگر خریدید پس بدید
اگر می خواید بخرید
یاد وقتی بیفتید که
آسمون
توی چشمهاش میفته

2006-03-06T22:41:00.000+03:30

پیش از آنکه خوابت ببرد
بمیر

2006-03-06T22:39:00.000+03:30

امروز خودم را لگدمال نکردم
شاید فردا

2006-03-05T22:51:00.000+03:30

آتش
رقصاند
چرخاند
سوزاند
فهماند

2006-03-04T18:57:00.000+03:30

نقشه راه
چیزی نیست جزیک خط
که درپایان
به خط دیگری ختم می شود

پایان کجاست؟

2006-03-03T22:50:00.000+03:30

مبل های سبز
پرده های نارنجی
دیوارهای سفید
باحاشیه های کمرنگ سبز
زمین خاکستری
آسمان آبی
گل های قرمز
میوه های زرد

دوست دارم جاده ام بنفش باشد
دوست دارم کسی ازجاده ی من بیاید
چشمانش سبز
موهایش آبی
کمی خجالتی
می آید

بگذاربیایند
خواب
نور
مهتاب
سرور
به پیشوازش

می رویم
می یابیم
می خواهیم
می دانیم
می مانیم

2006-03-01T21:14:00.000+03:30

بمیر
مرگ تو
بیشتر ازمرگ خودم
مرا به خنده می اندازد

2006-02-27T23:05:00.000+03:30

ماه

گرفته

کسی می داند

کی باران می آید؟

2006-02-27T22:42:00.000+03:30

دیوارآبی
هنوز
رنگ مرا
دوست ندارد
شاید رنگش
قرمزباشد

2006-02-27T22:41:00.000+03:30

بین آن دو لحظه
یک لحظه فاصله بود
وبین آن دولحظه
لحظه ای دیگر

2006-02-27T22:28:00.000+03:30

نرفتم
نشنیدم
نپوشیدم
نماندم
ندیدم

اما جدار خیس خورده ی دیوار
حکایت هوای بیرون را
برایم نقل می کند

بیخواب
بیدار
بیمار

رفتم
پوشیدم
شنیدم
دیدم
گفتم

جدارخیس خورده ی دیوار
آهی کشید
وگفت
بین این دونفس
یک آه فاصله بود

2006-02-25T19:49:00.000+03:30

خوابش برده بود
به یاد نیاورد
که راوی
درمیان داستان
خوابش برد

2006-02-25T19:38:00.000+03:30

لحظه ای
پلک زدم
وهنوز
غبطه می خورم
که شاید درآن لحظه
جوجه کبوتر
پروازیاد گرفته باشد

2006-02-22T19:17:00.000+03:30

دستهایم
پربودند
صدایم کن
که پیش تو
صد صلوات
درخواب اند
وصد نماز
بیدار

2006-02-22T19:13:00.000+03:30

لبخند
آبی بود
زردش رانمی دانم
ازکجا ربود

2006-02-22T18:47:00.000+03:30

چند کلاغ
بردرختی خشک
ماراتقسیم کردند

یکی اینجا
یکی آنجا
به سوی دشت
پراندنمان

هیچ کس نمیدانست
دشت کجاست

باد
بامابود
خواب
با ما پروازکرد

باد
مارابرد
به جایی دور

خواب
مارابرد
به جایی دورتر

خواب
برگشت
ماراجا گذاشت

باد
به خواب رفت
دنبال ما گشت

او هم
اینجاست
کنارما
می وزد
و می گوید
دشت گمشده اینجاست؟َ!؟

2006-02-20T11:05:00.000+03:30

پیرمرد
نگفت
و رفت

2006-02-19T22:39:00.000+03:30

حرف بزن
پرنده ها منتظر هستند

ساکت
خاک مدتیست
منتظر است

بیا
کسی اینجا نیست
نمرده ای
بعضی وقتها
نور
سرکی اینجا می کشد
همراه هم
پیشوازش می رویم

روز یا شب
آفتاب یا مهتاب
هرجا که باشد
یاد ماست

یاد آن جنگل سفید
می افتد
می خزد
آرام
می میرد
و دوباره
متولد می شود

2006-02-19T22:31:00.000+03:30

دوستم است
فردا
شاید پس فردا
شاید هفته ی دیگر
شاید هم ماه بعد
شاید ... هیچوقت
اما
دوستم است

2006-02-18T21:19:00.000+03:30

جایی برای من نیست؟
خانه ای
درختی
شاید حوض آبی
شاید هم کنارجاده
حتی زیر سایه ی پرچین همسایه
یا که در گوشه ی باغ
پیش دخترک موبافته ی صاحب باغ
بیش از این هم
نمی خواهم
یک مداد رنگی که بیشتر نیستم

2006-02-14T18:10:00.000+03:30

نفت چراغ
درخواب
پروازازمیان شعله رادید
سیب درخت ممنوعه
هنوز
طعم تورامی دهد

2006-02-14T18:08:00.000+03:30

نور می آید
ازپنجره
از دوردست
دیوار بالا می رود

2006-02-14T18:01:00.000+03:30

می دانم
صورتکم خیالی بیش نیست
با این حال
آوای مرا
درجای دیگر شنیده ای

2006-02-12T11:49:00.000+03:30

تنها سه ثانیه
یک
دو
سه
وتمام
...
روز را به شب فروختم
چند می ارزید؟؟

2006-02-05T16:35:00.000+03:30

دوستت دارم
بی آن که ببینمت
که شاید فاصله ی من و مرگ
کمتر از یک نگاه باشد

دوستت دارم

بی آن که بدانم

که شاید فاصله ی من ودانستن
بیشتر از فاصله ی من و تو باشد

اولین تجربه

2006-02-03T11:34:00.000+03:30

خب چیه من هم فارسی مینویسم
دیروز(پنج شنبه) قرار شد واسه خاله ام کامپیوتر ببندم ؛ یعنی قرار بود ولی دیروز رفتم دنبالش .باخیال راحت پاشدیم رفتیم ولیعصر مرکزکامپیوتر ایران..گفتیم خب قرار نیست که سیستم خف باشه واسه همین رفتیم یه مغازه وبا خیال راحت سفارش دادیم :مونیتور سامسونگ ؛ سی پی یو اینتل 2.5؛مادربورد گیگا وهمین جورتا آخر..خودت بودی دیدی که همه چیز رو با کلی ضمانت وازاین حرفا گرفتم ازکجا می دونستم این جوری میشه
بعد بستن با خیال راحت روشن کردم ؛بوق ممتد زد یعنی که "من مشکل داشته بیدم"(آره بابا کامپیوترش برره ای بود!!!) من هم شصتم
خبردار شد که رم شله ؛ چون موقع جا زدن بد جا رفت....دستم روبردم که رم رو جابزنم که چشمت روزبد نبینه
جزززززززت....(صدای جرقه!!!) وبعد هم یک بوی آشنا...سوختگی مدار الکترونیکی!!!مامااااااااااااااان ن ن ن ن ن ن
میدونی این بو یعنی چی ؟؟؟یعنی کامپیوترروشن نمی شه , یعنی مادربورد سوت ؛ یعنی 54 هزار تومن از حیب مبارک خرج بشه تا همه چی برگرده سرجاش...آخه بز مگه هزار بار نگفتم که یک دقیقه ازخاموش شدن بذار بگذره بعداز اینکه خازن ها بارشون روتخلیه کردن دست بزن به مدار ...ای بمیری توکه زبون آدم(آدم؟؟؟جدا دارم با این کلمه مشکل پیدا می کنم خدا بگم چی کارت نکنه نیوشمند ) نمی فهمی
کمک !!!!امین به دادم برس کجایی؟؟؟اون موبایل بی صاحاب رو جواب بده...آخیش خونه ست
کامپیوتر روبردم خونه ...امین کلی بافیش هاش وررفت وآخرش اهم متر رو آورد
عبورهیچ جریانی رو نشون نمیده ATX Power Port
میدونی یعنی چی ؟؟؟ یعنی پاور سوخته یعنی (به احتمال زیاد) مادربورد سالمه یعنی من نجات یافتم...هووووررررراااااااا
دیروزفهمیدم چرا داداشم مدت هاست واسه فک وفامیل کامپیوتر نمی بنده ؛مونده هنوز من به اون تجربه (یا به طوردقیقتر بی نیازی از این کارا!!!) برسم

2006-01-28T23:59:00.000+03:30

It might be funny but sometimes I think that You don't exist,I mean sometimes its hard to believe that someone exists somewhere else,even sometimes this distance is reduced to some blocks away,sometimes I can't believe that someone else is in the next block,though its further than You,I know I might look stupid but its silly that I tell You that I dont think you exist,if I dont think that you exist,so what am I writing to You?
I don't think its that important to think of...

All in all,we're just illusions
Maybe not,who knows?
I might write a story...like the old days,you remember,huh?

روز سپندار مذگان

2006-01-24T13:27:00.000+03:30

به همه توصیه می کنم که یه سری به لینک زیر بزنین در ضمن
کامنت ودین کامنت زور ودین

روز سپندار مذگان

افتادم توپ

2006-01-23T14:56:00.000+03:30

خب بچه هاي خوب، من افتادم توپ!!! حالا با اين نمره هاي شاهكار معدل شاهكاري هم خواهم داشت، تادرسي باشد براي شما كه در
دانشگاه بايد درس خواند،باشد كه پند گيريد (البته مي دونم كه نمي گيريد ) چي كار كنيم ما آدم (آدم؟؟؟) نبشيم
خب دوستان گرامي ترم آينده با درس شيرين رياضي 1 در خدمت شما عزيزان هستم و سعي خواهم كرد كه كمكي هم درس (چي ؟؟ درس ؟؟) بخوانم كه البته مي دونم كه تاثيري نداره ولي حالا محض خنده وخالي نبودن عريضه اين كار را...سعي مي كنم كه تا حدودي ...حالا گير ندين ديگه

پاشين برين خونتون

2006-01-21T17:22:00.000+03:30

When I am king you'll be pushed against the wall
And I'll wait to hear the sweet noise of bullets
The signs of wall will remind us after this
Of how sour death came to your lands
Here is my vote to the chosen one
And he will draw us all down

I forgot just what was there
A country?A nation?A rise of army?
Please wipe those fillers from the union wall
Those belong to long ago and their time is gone
What's this?A long bliss for our shattered nation?

When I'll be king you will get all of your rewards

2006-01-15T01:35:00.000+03:30

Do you know how pale & wanton thrillful comes death on strange hour???

unannounced, unplanned for like a scaring over-friendly guest you've brought to bed

Death makes us angels of us all and gives us wings where we had shoulders smooth as raven's claws

oh my god.........

Nostalgia

2006-01-14T08:44:00.000+03:30

Two days ago me and some of my old friends went out to have some fun.This reminded me of konkoor days last year..You remember?Getting out from library just to have a drink and how long did it last?4 hours!!!!
Sometimes I think if I've studied more I could have got a better rank,and You tell me:"You are here,the course you want,the university you want"...
I wonder if people who know me knew who I was,how would they think?Madness?maybe..you guess what it can be called?I don't know.
I don't know which world I belong to,the new "scientific" world or the old (or better to say ancient) "mystical" world,or maybe a mixture of it,I don't know if you've played the game "The longest journey".Its all about a girl who finds out that two world exists,Scientific or "stark" and Magical or "arcadia" and the balance between them is going to ruin down,by something named "chaos",I feel that "chaos" is going to catch me soon,I need to spend some time bringing back the balance..
I see,so many people are balanced easily,they've stuck to "stark",and a few of them to "arcadia",but I believe,thats not the true balance,even though I feel I belong to "arcadia" more than "stark" but...
All in all its a great nostalgia,still walking in the streets of the forgotten spa town,searching for lost Dominico...
We are all searching for Dominico...

مي افتم!!!!!:((((

2006-01-12T13:18:00.000+03:30

امروز امتحان داشتم و توپ خراب کردم...اینطوری که معلومه همه خراب کردن ولی
وقتی نتايج مياد معلوم ميشه این وسط من فقط گند زدم...
البته از قيافه ها پيدا بود که واقعا عده ی بسياااااار بسيااااار زيادی
خراب کردن...ميل ميگه اگه همه بد داده باشن نمره ها ميره رو نمودار و در يه ضريبی
ضرب ميشه...ولی خوب صفر مطلق در بی نهايت هم ضرب شه ميشه صفر!!!!!
ترم بعد من چی کار کنم؟؟؟ جون خودم ميخواستم معدلم پايين 16 نياد
:((((
كمك!!!!!

Shadow on the Water

2006-01-08T19:41:00.000+03:30

There's a shadow lying on the water
Asking me if I've seen his body
He told me of a time when
shadows walked with their owners

After a while,shadow cries
Screaming that he hates the light
Waves appear on the water
Following everyone and another

Lights appear and someone calls me
Asking me if I've seen his shadow
He told me he was calling
For his shadow from the morning

I looked behind and what did I see
No more shadows are following me
Trapped in light and nowhere to go
I want to see again my shadow

Spirit of the Water

2006-01-08T19:20:00.000+03:30

See the lights out on the water
Come and go,to and fro
In the time it takes to find them
You can live,you can die
And nothing stops the river as it goes by
Nothing stops the river as it goes..

All alone and all together
Everyday,come what may
By the time we find eachother
We can live, we can die
And nothing stops the river as it flows by
Nothing stops the river as it goes...

-Spirit of the Water,Camel,1977

دماق ؛ نه دماغ

2006-01-08T19:01:00.000+03:30

اون دماغتو از تو صفحه بيار بيرون،ا هاليش نيستش ها...خيلی دماغت خوشگله هی مياريش
توی کادر،اصلاً ميدونی چيه،من ازت بدم ميد،از دماغت هم بيشتر از خودت بدم ميد،
آدم دماغتو ميبينه ياده قايق موتوری ميفته،دوست دارم با لقد بيام تويه دماغت
تا له و لورده شه،اونقد حال ميده...
...
حالا که ميبينم اونقد هم دماقت بد نيست،ميشه تحملش کرد...
خوب ديگه هر کی يه جور دماق داره....
اونقد هم دخنره بدی نيستی،حالا با هم صحبت می کنيم در موردش...
خوب پس قرارمون کی شد؟؟؟

I have exam:((

2006-01-06T22:45:00.000+03:30

I have exam and I've not read more than three chapters,sometimes you need someone to put your head on her shoulder and cry,just to spoil yourself...
I feel in that way now...
I have exam :((
:((
:((
:((